In huis was 't donker, maar de stille straat
Vergaarde schemer, aan de lucht blonk laat
Nog licht, er viel een gouden blanke schijn
Over de gevels in mijn raamkozijn.
Dan blies een jongen als een orgelpijp,
De klanken schudden in de lucht zoo rijp
Als jonge kersen, wen een lentewind
In 't boschje opgaat en zijn reis begint.
(p. 11)

Zo luidt het begin van het grote epos Mei van Herman Gorter, dat in maart 1889 verscheen. De eerste versregel is misschien wel de allerberoemdste regel uit de Nederlandse literatuur.Herman Gorter had maandenlang in eenzaamheid aan zijn Mei gewerkt. Het grote verhalende gedicht Mei telt maar liefst 4381 versregels. Hoewel hij al enkele gedichten en een korter epos, 'Lucifer', had geschreven, was de Mei zijn officiële debuut. Het werd voorgepubliceerd in De nieuwe gids, het tijdschrift van de Tachtigers, en maakte een toen een enorme indruk.

In deze eerste regels verklaart een dichter, de Ik uit regel twee, dat hij een nieuw lied zal brengen, maar tegelijkertijd zal dat lied moeten zijn zoals de oude herinnering aan het gefluit van een jongen tijdens een zomeravond. Van dat soort paradoxen wemelt het in de Mei en het toont aan hoe hoog Herman Gorter de lat voor zichzelf had gelegd: Mei moest helemaal nieuw zijn, maar ook vergeten herinneringen weer tot leven wekken en het moest vooral de lente en de zomer, de natuur en de zintuigelijke indrukken zo beeldend mogelijk uitdrukken.